یا رب ... یا رب نه که نعمت به من ٍ بنده ی نالان ننمودی که نمودی ...

نه که از لطف تو بر من  ز ٍ ازل تا به ابد ... شرفی حاصل و محصول ٍ شرف خیردعایی ز لب ٍ ساده دلی

که بدان حال و هوای من ٍ انسان به تمنای تو نیک ...

من قاب نمودم  ... نمودم سر دیوار ٍ اتاقم ...

نمودم .... نمودم همه آهنگ ٍ پر از رمز و سخن های پر اندرز تو را قاب نمودم ...

یا رب  .. یا رب مددی کن به من ٍ بنده ی تا خرخره در بهت ٍ زمینت ...

 زمینت که سراسر شده از جور و جفا پر ...

پر از آن قصه ی نا عدلی و نا فهمی و نا دانی قوم ... قومی ... قومی که به تاراج ببردند ...

ببردند  همه ی مهر و صداق و کرم و لطف و صفا را ... صفا را ...

 صفای ٍ قدم ٍ قطره ی باران به سر رهگذر ٍ خسته ی نالان ...

یا رب ... یا رب نه که نا شکر تو باشم که مگر می شود آن لحظه نَفَس ... نَفَسی آید و بیرون برود ...

 و تو باشی و من ِ بنده بگویم نه صدایی نه سرابی نه امیدی نه خدایی ... نه نگویم ... 

نگویم که من ٍ بنده ی تو ...

 به زبان ِ دگری زیر لبی این بگویم ... بگویم من و اندوه ِ زمان ... من و آن قوم عجیب ... من و آن زخم ٍ هدف ...

من و آن لحظه که آتش به برم ... خون به سرم ... ناله و اندوه ِ زمان بر جگرم ...

 بگویم ... بگویم کَرَمت شُکر ...

 اله م ... کَرَمت شُکر ....

ارشاد 

      آن روزهای نه چندان دور ... پادشاه ٍ دنیای بزرگ ٍ آرزوهایت بودم ...

     من ٍ امروز ... مُتکدی ٍ خاطرات ٍ خاکستری ٍ دنیای بی تو  ... 

    این حکایت ٍ غریبانه ی روز  ٍ گار ٍ من است ... 

     پادشاهش را تو نویسنده ... گدایش را من ویراستار ...

                                                             ارشاد ...

   همه چیز پرید ...

                        از ذهنم شعر ...

                        از روحم رویا ...

                        از قلبم رهایی ...

                        از دستم جوانی ...

                           از من تو ...

 همه چیز پرید ...

                         همه چیزم جز خاطرت ... از خاطرات ٍ خاکستری ٍ دانشگاه ... 

                         از خرابه ی خاطرات ٍ پر رنگ ٍ لبخندت

                          عینک ٍ فریم کلفت ٍ چشمانت ...

 همه چیز پرید ...

                           جز تو  ... و نفرین ٍ ناحق ٍ قلب ٍ شکسته ت ...

                                     بر فرق ٍ سر ٍ شکسته م 

                          تو را سپردم ... به گذر ٍ خوبی ها ... 

                         که در بن بست ٍ خرابه ی روحم ... پرنده ها را زندانی بود نگاه ٍ سرد ٍ چشمانم

                    مرا ببخش ... نه آن که من نا رفیق بودم نه ... به تمام تکیه گاهی که نبودم مرا ببخش ...

                                            ارشاد ...

      امان ...

  از سر درد ٍ درد ٍ سرساز  ٍ سوگ ...

    در ماتم  ٍ آزمون ٍ خدای سخت آزمون ٍ سخت آزمون ٍ سخت آزمون ... 

         از  صدای ساز  ٍ  سنگسار ٍ سینه ی  سرد ... 

    امان از هفت آسمان ٍ سنگ دل ٍ خون سرد ٍ رنگ سفید ... 

  آوای صور ... فریاد ٍ روح ... خدای سکوت ... عالَمیان ٍ سنگ دل ٍ سکون ...

    من ٍ ارشاد ٍ شیون زده ی شهره در شهر شلوغ شلم شوربا ... شمع ٍ سوخته ی سرای سرد ٍ سیاه ...

      من ٍ تمام ... من ٍ ناتمام در آلام ... من ٍ پایان.

                                پایان. 

  اندوه ٍ دل نگفتم ... الّا یک از هزاران ... 

  بار الها ...

     در ضمیر ٍ زمانه ی ظالم ... ظلمتی ست بر دلم ... که تو سنای کائنات و گردون ...

     و من نٍی ای در نیستان ٍ در باد و آب و آتش و خاک ... که من خام و تو خوان ... 

     تو الهه ی  نور و سرور ... به آن قسم ٍ قدیس ِ روحت به زمانه ... به والعصر و لیال عشر ...

     به آن حکم ٍ خدایی ... که انَّ مع العسر یسرا ... فانَّ مع العسر یسرا ... 

     دستم بگیر و ببر ... به دهر ِ هزار رنگ ... به سرای هست ... به سرای نیست ... به ندای ناصر ٍ راحم ... 

      من در سرایت به سر و دست روان ...

      می دوم به سوی روی همچو صحابت ... به فرار از زمانه ی همچو سرابت ...

       تو ای بالانشین ٍ منزل ِ مغزهای در جمجمه ... فرمانروای قدمهای مستقیم ... 

       بیا و بمان در روح ... بی تو ای همه ی آرزو ... 

       ثانیه ای به زجر یک عمر گناه  ... مرا در این عظیم دنیا نگردان گمراه ...

       در گذر ٍ روان ٍ آب ... از دور ِ دور ... می بینم قاصدکی پیر ... خسته ی راه  ... پیغامبر ِ عرفان توست ..

       من به آرزوی پیغامبری ِ اندکی از علمت ... به سالها دلباختگی جوانی باخته ام ....

       دستم بگیر و یادم نگه دار ... در خاطر مردمان ِ روزگار آتی ... به نیکی ِ یاد عالِمی موثر ... 

                                      ارشاد ...

  این بینهایت ٍ خیال ... با آخرین هوای قفسه ی سینه می میرد ... این بینهایت ٍ خیال ... 

  این نهایت ٍ معنا ... خوب می فهمد ... گذشته ای پر بغض و نفرین ... از محبت های بی سر انجام ... 

  نگاه های در فرار ... صورتک های شب هنگام ... من در عذاب ٍ سال های وجدان دردی ام به خواب ... 

  این عذاب ٍ سرخ ... با نهایت ٍ چشمان ٍ کینه ورز ... من ٍ خاطره ... سراب ٍ لبخندهای روزهای دورم ...

  فقط ... آرام ٍ قوهای رقصنده در برکه ی سراب ... همه روحم به خواب ... مرا عذر به درگاهتان ...

  من در عذاب ... حتی به هزاران سال ... من نمی دانستم قانون ٍ نانوشته ی قمار ... مرا عذر به درگاهتان

                          ارشاد ...

  ذهنم را به خواب می زنم از تیک تاک ...

  این عقربه های عجیب ... دور باطل می زنند هر دقیقه ... 

  ذهنم را به خواب می زنم از تکرار ... درد ٍ محو ٍ زنده ... 

  حس ٍ موجود ٍ نامرئی ... سیلی می خورد از مردم ... استخوان ٍ گونه ام ...

  تیک تاک می کند قلبم ... خواب ٍ خواب ٍ خواب است ذهن ...

  چه سرابی ست  شعف ... چقدر بهت زده شده ام این سال ها ...

                           ارشاد ...

      بین زندگی کردن و زنده موندن ... فقط یه روح ِ زنده فاصله ست ...

            چند بار جمله ی بالا رو بخون ... بفهم ... می فهمی ؟ ... بفهم ...  

               اینطور اگه بشمری ... به نظرت چند تا قاتل رو زمین زندگی کردن ؟!

                   خود ٍ تو ... چند تا روح رو با دستات خفه کردی ؟! چند بار روحت خفه شده ؟!

       میدونی؟ 

       بین من و تو ... یه دنیا قاتل نَفَس می کشن ... یه خدا ناظر ... یه من ِمظلوم ... یه توی ظالم ...

                                ارشاد ... 

پیوست : تقدیم به تمام کسانی که دانسته، از عمد، با نقشه و ناجوانمردانه حقوق انسانیم را خوردند ... یک               آبم روش ... یک قلب شکسته هم کنارش ....

           این ترس ...

                   برزخ ٍ عمر آدمی ست ... 

                                       ارشاد ...

  خوب نمی دانم ... 

        شاید نمی فهممش ... زندگی را ...

 کودک که بودم ... دنیای بزرگتر ها امن بود ... 

            جوان که شدم ... دنیای بزرگتر ها پخته تر بود ...

     کودکی که گذشت ... حسرت دویدن داشتم ... 

                 در جوانی حسرت دیوانگی دارم ...

      من نمی دانم ... این حس چیست ... 

 که نفسم را گرفته ... هرچه می گذرد این عمر ... آب در گلویم بیشتر می شود ...

            این حس خفگی در اقیانوس ... اما زنده زنده ... اشک اشک اشک ... 

     من تقاس می دهم ... قطره قطره می ریزد ... عمر و آرزو و جوانیم ...

                    ارشاد ...

I met someone ...

 who told me,

 there's a planet far ... not near here 

full of wishes ... full of hope

full of happiness ... full of God

i said ...

you know that planet is there ... who cares far far or near near ... 

I met someone ...

who left me ... long times ago ... with no cheers ...

I met someone ...

who told me ... that's not big deal ... to be here ... to be far or to be near ...

I said ...

I care so mush i so care ... my love is there my life's there ...

I met someone

who left there ... before left told , there's not there ... 

Ershad ...

to "the one", whom i not meet yet, but i hope enjoy this post after read :)

so, Hello, nice to meet you ...

       مرا خوب بخاطر بسپار ...

              تو ای چرخ ِ غّدار  ِ پلشت ... 

                   یا زمینم می زنی و مرثیه ای می شوم 

                          یا زمینت را جهنم  ِ ذهن های افلیج ِ خون خوار می کنم ...

        مرا خوب بخاطر بسپار ...

                روزی می آید که روزیت را ... 

                     با دستان ِ تکه تکه از من گدایی می کنی دنیا ...

                           و من آن روز ... نگاهت نمی کنم ...

                                  که چشمانم را به بهای کمی نفس کشیدن پرداخته م

         مرا خوب بخاطر بسپار ...

                  سنگ ِ قبرم نه روی کوه ... نه درون دریاست ...

                            من قبرم را در دل ِ انسان هایی ساخته م ... که نَفَسهایم را دادند به باد ... 

                                    خدای انسان ها آن بالاست ... و خدای من تنها ... و چه ادراک، تنها ...

         مرا خوب بخاطر بسپار ... 

                   ای کُشنده ی من ... 

                         من صدایم نمی رسد ...

                                   زیر ٍ عمقی از خاک ....

                                                  تو مرا بخاطر بسپار ...

                                                                چشمان ٍ خسته م را به یاد ... 

                                                                ارشاد ...

   می خواهم این بار این چنین باشد حکایت :

   تا که چشمم بر مهر ِ ماه ِرویَش افتاد ... قلبم بر مهر ِ ماه ِ سینه ش تپید ...

     فواره ها فوران ِ خونِ رگهایم شدند ... آییی قاصدک ... شنیده ای ؟ حکایت ِسلطان فصل ها را ...

   آن صورتک به چهره ... آن که همه اشک بود و غصه ... فردا پادشاه ِ زمین ِ آدمکها خواهد شد ...

 زیرا که در رکاب ِ فرمانروای فصل ها زمینی شده ... او ... همه قدرت است و مهربانی ...

   پادشاه ِ سحر ها ... نسیم ...

                                                     ارشاد ...

   به او گفتم ستاره : " من از دنیای خستگی ها آمده ام ... با کوله باری از سیاهی ... "

   او به من گفت : " خورشید که خسته نمی شود زیبای نور ... با تو پرواز ٍ آسمانم آرزوست "

    او به محبوبش گفت : " فلانی دیوانه ای ست خیال باف ... شعر ها می بافد بر سنگ ... "

    محبوبش به او گفت : " تو تک ستاره ی قلبم ... فلانی شیادک ٍ داستان هاست ... "

    او به محبوبش گفت : " آری ... فلانی فانی است ... تو راحت ٍ جانم ... با من باش ... "

    محبوبش به او گفت : " من دنیای خسته ها را می شناسم ... آنان از دیار تباهی آمده اند "

    او به محبوبش گفت : " فلانی برایم معنای پوچی هاست ... من برایم حس آغوشت دغدغه ای ست "

    محبوبش به او گفت : " حکایت ٍ غریب ٍ راهزنان ٍ کاروان را شنیده ای ؟ فلانی را از نسل آنان می بینم "

    او به محبوبش گفت : " عشقم عشقم !! بی تو شبهایم سیاه ... با من باش که نیازم همه چشمانت "

    محبوبش به او گفت : "شنیده ام راه ٍ مردان ٍ نیک پیموده ... خیال ٍ باطل ...فلانی دندان ٍ گرگش پوسیده "

    او به محبوبش گفت : " من از نوای طرب ت به رقص ... زیر نور مهتاب ٍ خانه ... تا صبح " 

    من به او گفتم : " آسمان را دادم با لبخندی بر لب .. تا ابد به تو  یادگاری ... یادت که هست ؟ " 

    او به من گفت : " آسمان را محبوبم داد ... محبوب ٍ من اول نوبت گرفته بود ارشاد "

    من به او گفتم : " آری ... حکایت های عاشقانه اینگونه تحریر می شوند ... با نوایی مُرده "

    او به من گفت :  " سکوتت همه درد ٍ شبهایم ... سخنم گو تا آرامش بنمایم "

    من به او گفتم :  " ستاره ... من از دنیای خستگی ها آمده ام ... دنیای زخم های خیالی "

                                                      " دنیای زخم های متوالی "

                                                                                ارشاد ... 

             دشمنم روزگار سلام ...

  برایم جامی از زهر و شراب فرستاده بودی ... خواستم که بگویم جامت به دستم رسید ... 

  مرا که می شناسی ...

  القصه ... 

  شرابش را دادم به باد ... زهرش را ریختم به جان ... جامت را داده م به پیک ... 

  پس بفرستد برایت ... با جرعه ای از آب ... با شاخه ای از نرگس ....

  فقط می ماند یک سوال ... داستان مرا که می دانستی ... با خودت فکر کن ...

  جدا این همه کار لازم بود ؟ 

       ارشاد ...

   آن مَرد رسمی پوش بود ... موهای کوتاه ، فرق ٍسرش سمت ٍ چپ ...

 محکم و باوقار ... پاکیزه بود و آرام ...

 مرد ٍ قانون بود ... چشمانش مهربان ... لب هایش بسته ... 

یقه ی پیراهنش مرتب ... 

  نفس ها منظم ... سینه صاف ...

 کیفش تمیز ... مشکی ٍ مشکی ... همرنگ کفش ها ... واکس زده و براق 

   کتش اتو دار ... دستمالش تمیز ... ساعتش دقیق ... ساعتش زیبا ...

آن مَرد گران پوش بود ... شیک پوش بود ... مرد ٍ قانون بود ... 

چشمانش آرام ... به ندرت پلکی بر چشم ...

صورتش اصلاح شده ... عطرش خنک ... عطرش سرد ... عطرش یخ ....

آن مَرد جنتل من بود ... با نوایی در قلب 

" آی فَ لک ... فَ لک ... فَ لک ... 

همه دردم آهم سوزم ... آییییییی 

سر و دستم ... دستم دستم وایییییییی ... 

آییییییییی...

من و قلبم ... خونم ... خونم ... خونم ... واییییییی .... 

 من و آن یادش ... یادش ... یادش ... واییییییی

آییییییییی ...

من و ماه و ابر و آن بالا ...... 

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ 

 من و گفتم گفتم گفتم باشد ... تو و رود و دشت و دشت و دریااااااااااا

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

وایییی ...

من و آب و برگ و جنگل ...

آییییییییییی 

من و جنگل جنگل جنگل جنگل ....

وایییییییییییییییی

دل ٍ من آتش آتش آتش آآآآآتش ...

 من و خا ط ٍ ره های ماتش ماتش آتش ... 

خاط ٍره های مانده بر خاکی ... من و خاک و خاک و خاک و خاکی ...

واییییییییییی ... 

من و عشقم ... عشقم ... عشقم ... سوختمممممممم ... وایییییییییییییی ...

من و روحم ... ساکن ساکن ساکن .... واییییی ... 

من و خونه خونه خونه بادی ...

آییییییی

نسیم و یادش ... وزش ... ترکش ... واییییییییی

من و وای و وای و وای و وای و وای .... 

آیییییییییییییی "

آری ... او جنتل من بود ... با نوایی در قلبش ...

آرام نشست ... دستانش بر قلبش در فشار ...

آرام بر روی زانوان ... آرام شلوارش خاک آلود شد ...

چشمانش را سفت بست ... اشک اطراف مژگان آمد ...

لب ها را گزید ... با دندانهایی محکم ... 

دستانش بر قلبش فشرده ...

ناگهان ... آن ... جنتل من ٍ آرام ...

سرو ٍ شکسته ی افتاده بر زمین ٍ خاک آلود ٍ مُرده شد ...

با قلبی سراب 

با عمری به آب 

                                     ارشاد ....

     مرد پالتوی کشمیرش را از تن در آورد ...

 محبوبش به خواب ... پوشاندش در خواب ... 

با آخرین بغض ... نگاهش را خورد ...

 با قدم های قوی ... 

بی بخت ... به قهقرای تاریخ رفت ... 

                                                        ارشاد ...

Do not stand at my grave and weep

I'm not there 

I do not sleep

I am a thousand winds that blow

I am the diamond glints of snow

I am the sunlight on ripened grain

I am the gentle autumn's rain

Do not stand at my grave and cry

I am not there

 ...  I did not die     

 "desperate housewives - Tv Show"                                                         

 اگر تنها ترین ٍتنهایان شوم ... 

باز هم خدا هست ...

 او جانشین تمام نداشتن هایم هست ...

 " علی شریعتی "